Getuigenissen

Ik ben Bojoura, mama van twee en sinds 2019 betrokken bij de VVOC.

Bij de zwangerschap van onze zoon kwam ik met vroegtijdige weeën in het ziekenhuis te liggen. De weeënremmers mochten niet baten en op 32 weken zwangerschap werd hij geboren. Op voorhand heb je een heel beeld over hoe je je kindje gaat verwelkomen, koesteren en verzorgen, maar… de realiteit was een klein kwetsbaar kindje dat we 1x in de 3u mochten verzorgen in de couveuse, waarmee we 1x per dag mee mochten knuffelen bij het kangoeroeën, continu heen-en-weer tussen ziekenhuis en thuis, weinig rekening houden met eigen fysiek herstel,…

Iemand vroeg me “En hoe voelt het nu om mama te zijn?” en tja…  Ik was heel blij en trots op ons zoontje, maar tegelijk voelde ik me ook….

Bang, omwille van de onzekerheid over de gezondheid en ontwikkeling van ons kindje.

Boos, omdat ik verschillende signalen van mijn lichaam benoemd had die de vroegtijdige weeën en bevalling voorspelden maar genegeerd werden door verschillende professionals.

Schuldig, dat ik/mijn lichaam ons kindje niet langer binnen had kunnen houden en het beschermen.

Jaloers op andere mama’s die ik in het ziekenhuis zag wandelen met een hoogzwangere buik of een kindje in hun armen, mijn buik was na de bevalling meteen weer plat en ik ging 3 tot 5x per dag het ziekenhuis weer uit met lege handen.

Verdrietig en machteloos, om hoe de zaken verliepen en hoe weinig ik kon doen.

Zoals altijd was ik een plantrekker, maar functioneerde eigenlijk gewoon op automatische piloot zonder echt bij deze dingen stil te kunnen staan.

Drie jaar later had ik halverwege de zwangerschap van ons dochtertje al harde buiken. Naar aanleiding van een CMV-infectie moest ik een vruchtwaterpunctie ondergaan en kreeg het advies om veel rust te houden om een tweede vroeggeboorte te voorkomen. Ik voelde me zeer verantwoordelijk  dus bracht mijn dagen overwegend liggend door…ik merkte een duidelijk verschil aan mijn lichaam met het resultaat dat ons dochtertje slechts een maand te vroeg geboren werd. Ze stelde het goed, mocht bij mij op de kamer liggen, grote broer trots, wij blij,… en na 4 dagen konden we met z’n viertjes naar huis.

Het is pas een paar jaar later dat ik te weten kwam dat de VVOC bestond. Ik sloot me aan als vrijwilliger en bestuurslid, omdat ik graag met mijn ervaringen de belangen van lotgenoten wil behartigen en er zijn voor andere ouders die een luisterend oor of steun kunnen gebruiken.